مرضیه ابراهیمی

  در طی 50 سال گذشته متوسط اميد به زندگی در بدو تولد در سراسر جهان تقريباً 20 سال افزايش پيدا کرده است ( از 5/46 سال در طی 1955-1950 به 5/62 سال در 2002 ) . سال 2002 اميد به زندگی از 78 سال برای زنان کشورهای توسعه يافته تا کمتر از 46 سال برای مردان در ناحيه زير صحرا در آفريقا متغير بوده است . افزايش اميد به زندگی که در نيمه اول قرن بيستم در کشورهای توسعه يافته ايجاد شد ناشی از کاهش سريع مرگ و مير ، به خصوص در شيرخواران ( به علت بيماريهای عفونی در دوران کودکی ) و مادران بوده است .

  تقريباً 57 ميليون نفر در سال 2002 جان خود را از دست دادند که 5/10 ميليون نفر آنان ( تقريباً 20 درصد ) کودکان زير 5 سال بوده اند . از اين تعداد مرگ ، 98 درصد آن در کشورهای در حال توسعه روی داده است . بيشتر از 60 درصد مرگ ها در کشورهای توسعه يافته در سنين بالای 70 سال روی داده است در حالی که اين رقم برای کشورهای در حال توسعه 30 درصد است . نکته کليدی در اين مقايسه ، وجود موارد بالای مرگ در سنين 59-15 ساله در کشورهای در حال توسعه است . اين مقدار در کشورهای توسعه يافته30 درصد است .

  تقريباً سالانه 5/10ميليون کودک زير 5 سال در جهان جان خود را از دست می دهند که نسبت به سال 1970 که اين ميزان 17 ميليون بوده است کاهش نشان می دهد . از 45 ميليون مرگ افراد 15 سال و بالاتر که در سال 2002 رخ داده است ، 32 ميليون مورد يا نزديک به ₄ / ³ موارد به علت بيماری های غير واگير دار بوده است که 4 برابر بيشتر نسبت به بيماری های واگير دار ، مشکلات تغذيه ای ، مرگ و مير مادران و دوران پری ناتال باعث مرگ افراد شده است . تداوم کاهش مرگ و مير بالغين در مناطق با مرگ و مير پايين در مقايسه با مناطق با مرگ و مير بالا با عث ايجاد شکاف عميق در مرگ بالغين در سراسر جهان شده است . شکاف بين پايين ترين و بالاترين مرگ و مير افراد بالغ 15 سال در حال حاضر افزايش يافته و به 345 در 1000 در سال 2002 رسيده است .

مقایسه فراساختار و تجلی ژنی در سلولهای بنیادی لیمبال کشت داده شده، ملتحمه، لیمبال و قرنیه نرمال هدف: مطالعه ویژگیهای فراساختار و تجلی ژنها در سلولهای بنیادی لیمبال کشت شده بر پرده آمنیون و مقایسه آن با بافتهای طبیعی ملتحمه، لیمبال و قرنیه سالم.مواد و روشها: روشهای (Revers Tranh1ase Polymerase Chain Reaction) RT-PCR، ایمنوسیتوشیمی و ایمنوبلات به منظور بررسی تجلی ژنهای موثر در حفظ خصوصیات بنیادی (Stem ness)، تمایز یا تکوین اپیتلیوم قرنیه در نمونه های تازه تهیه شده لیمبال، قرنیه، ملتحمه انسانی و سلولهای لیمبال کشت شده بر پرده آمنیوتیک، در زمان های متفاوت مورد استفاده قرار گرفتند. روش میکروسکوپ الکترونی نیز برای بررسی فراساختار سلولهای کشت شده و بافتهای مربوط استفاده شد.یافته ها: پس از 2-3 هفته، سلولهای کشت شده صفحه ای به اندازه تقریبی 2´2 سانتی متر مربع را بر پرده آمنیوتیک برهنه (فاقد سلول) تشکیل دادند. سلولهای کشت شده در تمام مراحل کشت از نظر بیان ژن P63+ Pax6+ Oct4+K3- بودند. بیان ژن K12 و کانکسین 43 پس از 14 روز کشت ظاهر شد و با افزایش زمان کشت افزایش یافت، در حالی که بیان ژن P63با افزایش زمان کاهش یافت. مقایسه سلولهای کشت شده با نوع طبیعی آن نشان داد که بافت لیمبال دارای ژنهای K3-/K12-/P63+/Oct4+/PAX6+ و بافت قرنیه دارای ژن P63-/K3+/K12+/Oct4+/PAX6+ و بافت ملتحمه نیز دارای ژنهای P63+/K3-/K12+/Oct4+/PAX6+ بودند. بررسی فراساختار سلول های لیمبال کشت شده نشان دهنده شباهت های فراوانی بین این سلول ها و اپیتلیوم قرنیه طبیعی بود.نتیجه گیری: نتایج نشان داد که سلول های لیمبال کشت شده جمعیت هتروژنی متشکل از سلول های بنیادی، سلول های پیش ساز و سلول های تمایز یافته هستند. همچنین هر چند که سلول های کشت شده واجد ساختار و اندامک های نابالغ درون سلولی بودند اما از نظر ساختار و ویژگی های درون سلولی مشابه نمونه طبیعی بودند.

مقدمه: مادران باردار با توجه به مشکلات بی شماری که احتمال دارد در دوران بارداری و زايمان متحمل شوند، نياز بيشتری به دريافت خدمات و رعايت حقوق از جنبه های مختلف دارند و تا حدود زيادی ميزان رضايت مندی مادران از کيفيت ارائه خدمات مامايی و رعايت حقوقشان پايين است. اين مطالعه با هدف بررسی تاثير کارگاه آموزشی برای ماماها در ميزان رعايت حقوق از ديدگاه زنان زايمان کرده انجام گرفته است.
مواد و روش ها: مطالعه از نوع نيمه تجربی بود که با تعداد 400 زن زايمان کرده در بيمارستان فجر ماکو که توسط ماما زايمان طبيعی انجام داده بودند صورت گرفت. افراد به روش نمونه گيری مبتنی بر هدف به صورت 200 زن زايمان کرده به عنوان گروه شاهد و 200 زائو پس از تشکيل کارگاه آموزشی حقوق بيمار برای ماماها به عنوان گروه مورد انتخاب شدند. ابزار گرد آوری داده ها پرسشنامه خود ساخته مشتمل بر 25 سوال بود. اطلاعات به دست آمده از دو گروه با استفاده از برنامه نرم افزاری (ver 11) spss مورد تجزيه و تحليل آماری قرار گرفت.
يافته ها: يافته ها نشان داد از ديدگاه گروه مورد 70% موارد حقوقی روان- اجتماعی و 89% حقوق جسمی در سطح « خيلی خوب» رعايت شده است. در صورتی که از ديدگاه گروه شاهد تنها 2% موارد حقوقی روانی- اجتماعی در سطح خوب و 5/96% موارد در سطح متوسط رعايت شده بود. در اين مطالعه اختلاف آماری معنی داری با (p<0.001)  بين ميزان رعايت حقوق جسمی و روانی- اجتماعي  از ديدگاه مادران در گروه شاهد و مورد وجود داشت.
بحث و نتيجه گيری: يافته ها نشان داد برگزاری کارگاه آموزشی و آشناسازی کادر اتاق زايمان با حقوق بيمار تاثير مثبتی بر ميزان رعايت حقوق زنان زايمان کرده داشته است.

  چكيد ه

  سابقه و هدف

  سلولهاي بنيادي خونساز در درمان بيماريهاي خوني، نارساييهاي متابوليك و نقصهاي سيستم ايمني موثرند. از آن جا كه سلولهاي بنيادي خونساز در خون بند ناف قابليت پيوند به فرد بالغ را ندارند، لذا دستيابي به روشهايي كه با صرف هزينه كم به تكثير سلولهاي بنيادي خون بند ناف بپردازند اهميت دارد. در اين مطالعه، پتانسيل تكثير و تمايز سلولهاي تكهستهاي خون بند ناف( MNC ) و نيز ويژگيهاي سلولهاي توليد شده در حضور تركيبات مختلف سيتوكايني مورد بررسي قرار گرفت.

  مواد وروشها

  مطالعه انجام شده از نوع مداخلهاي آزمايشگاهي بود. سلولهاي تكهستهاي( MNC ) از خون بند ناف نوزادان با دوره كامل حاملگي كه مادران آنها به ظاهر سالم( HBs Ag^- ، anti-HCV^- ، anti-HBC^- و anti-HIV^- ) و فاقد ديابت و يا فشار خون بارداري بودند، جدا شد و در مقادير 10⁶ × 5/1 سلول در حجم 2 ميليليتر محيط كشت IMDM حاوي 10% FBS و 5 نوع سيتوكاين IL-3 ، TPO ، GM-CSF ، SCF ، Flt-3 و در سه گروه FSGT3 ، FSGT و FST كشت شدند. به منظور بررسي ويژگي سلولهاي تكثير شده، شمارش سلولي، ايمنوفنوتيپ سلولها و قدرت كلنيزايي آنها در گروههاي مختلف و در روزهاي 0، 7، 14 و 21 مورد ارزيابي قرار گرفت. براي مقايسه درون گروهي درهر گروه از آزمايش غير پارامتريك ويلكوكسون و براي مقايسه بين گروهي از آزمايش غير پارامتريك منويتني استفاده شد.

  يافتهها

  نتايج اين مطالعه نشان داد تمام تركيبات سيتوكايني مورد مطالعه قادر به تحريك تكثير MNC در خون بند ناف به ميزان 5 برابر ميباشند. اما تنها تركيب Flt3L ، SCF و TPO قادر به توليد بيشتر سلولهاي تك هسته، سلولهاي CD34⁺ و سلولهاي CD34⁺90⁺38^- طي 14 روز كشت ميگردد. هم چنين تمام تركيبات به كار رفته سبب توليد پيشسازهاي ميلوئيدي در كشتهاي طولاني مدت ميشوند.

  نتيجه گيري

  در اين مطالعه با استفاده از MNC خون بند ناف و سه تركيب سيتوكايني Flt3LT ، SCF و TPO ، روش مقرون به صرفهايي براي كشت سلولهاي بنيادي خون بند ناف بدون استفاده از فرآيندهاي خالصسازي ارايه شده است كه با افزايش توليد هم زمان سلولهاي تك هسته، سلولهاي بنيادي CD34⁺90⁺38^- ، پيشسازهاي CD34⁺ ، پيشسازهاي ميلوئيدي CD34⁺133⁺ و كلونيهاي گرانولوسيتي منوسيتي همراه است.

  كلمات كليدي : خون جنيني، سلولهاي بنيادي خونساز، سيتوكاينها، اينتركولين ـ 3، فاكتور محرك كلني گرانولوسيت ماكروفاژي، TPO ، SCF